Nabeschouwingen
25 jaar cactushobby
20 maart 2006
“25 jaarcactushobby” is het thema dat ons vanavond eventjes laat vergeten dat de lente nog lang niet in zicht is.De maand maart heeft zijn winterse allures aangenomen maar de spreker van vandaag doet ons dromen van een mooie zomer.
We hadden Frans al eens aan het werk gezien op een mooie herfstdag in Rumst.
Ter gelegenheid van de succulenten happening had hij ons al eens meegenomen op zijn zoektocht door Mexico. Toen al hadden we kunnen zien dat hij een talentvol liefhebber is. We herinneren ons zeker nog de ongelooflijk mooie Ariocarpusssen
uit de natuur, die ook nog eens prachtig in beeld werden gebracht.
Vanavond zouden we vaststellen dat we toen eigenlijk nog niks hadden gezien.
De Ariocarpussen die Frans thuis kweekt doen hun verwanten in het verre Mexico
meer dan blozen. In de gouden bloeiperiode van de cactushobby – dat moet ergens in de jaren tachtig geweest zijn – kocht onze gastspreker deze mimi cry planten nog bij De Hert. Toen waren ze nog volop te koop als importplant tegen prijzen waar we nu allen nog kunnen van dromen (net als van de zomer… ) Soorten als kotschoubeyanus
gingen toen vlotjes over de toonbank voor 125 oude Belgische franken. Nu geef je vele keren meer geld uit “voor een plantje van dezelfde soort dat ook nog eens vele keren kleiner is van formaat” merkt Frans terecht op. Vele jaren later kweekt hij ze zelf op uit zaad.
Denk nu niet dat Frans Peeraer vanaf de eerste dag al met zulke moeilijkere planten bezig was. Neen, vanavond konden we de evolutie van zijn hobby duidelijk mee beleven.
Ook hij heeft er zich doorgewerkt met vallen en opstaan. De verhalen van de ‘foute argex’ en andere onterechte mythes werden ons zeker niet onthouden. Maar of het nu een ‘doordeweekse’ rebutia is of een hoogstzeldzame Japanse Cultivar, de wijze waarop een en ander in beeld werd gebracht, is ronduit fenomenaal. De beelden waren stuk voor stuk haarscherp en van de beste kwaliteit. Ik heb daar echt van genoten. Nu vertrouwde Frans me toe dat hij – alvorens de cactussen als hobby te hebben – hij in een vroeger leven nog verwoed lid was geweest van een fotoclub. En die vorming kon hij niet onder stoelen of banken steken.
Uiteraard schitterend dat zoiets kan gedeeld worden met gelijkgezinde hobbymensen.
De lezing bracht verder een gezonde mix van – vergeef me de term – alledaagse planten en ‘hebbedingetjes’ die op menig verlanglijstje prijken.
Er werden ook planten getoond in premiere. Sommigen zullen misschien nog nooit eerder in Belgie op het witte doek geprojecteerd zijn.
Buiten de Ariocarpussen waren ook de Astrophytums rijk vertegenwoordigd. Maar nogmaals er was voor ieder wat wils (zelfs de gebruikte grondmengsels werden uitvoerig besproken).
En het werd zeker en vast ook niet gebracht als een soort rariteiten kabinet. Ik denk dat Frans daar voor een te nuchter mens is. Je kon een muis horen lopen in de zaal, en dat is steeds een goed teken…
Het verhaal van 25 jaar cactushobby zat goed in mekaar. Het werd rustig gebracht met veel zelfzekerheid en is gekruid met de nodige anecdotes. Onze spreker is ook niet te beroerd om te zeggen dat hij sommige planten niet bij naam kent. Daardoor ontstond er vaak een mooie wisselwerking met het publiek.
We moeten hierbij nogmaals een cliche van onder het stof halen : “de afwezigen hebben nog nooit zoveel ongelijk gehad”.
Heel boeiende avond, en dan zeggen dat er ons dit jaar nog eentje te wachten staat over 50 jaar cactushobby.
Nu vanavond werd reeds een flink deel van onze honger gestild. 25 jaar cactushobby … , de oude waarden werden zodanig opgefrist met nieuwe dingen dat we toch nog het lentegevoel beet hadden. We gingen al weer buiten met het verfrissende lentegroen in gedachte …
Voor één keer hebben we eens niet veel (cactus)namen genoemd. Ook de recepturen van de gebruikte mengsels blijven binnenskamers.
Ik zat me net te bedenken dat de ontknoping van een goede film ook nooit haarfijn uit de doeken wordt gedaan. Dan zou er niemand nog gaan kijken naar die goede films. Neen, een goede film, daar doe je de moeite voor om zelf te gaan kijken.
Kris