Nabeschouwingen
Geen groter schoon dan eigen kroon
15 november 2004
Deze avond is steeds vol variatie en verrassingen, een avond waar wij naar uitzien. Wij hopen dat het voor andere liefhebbers een aansporing zal zijn om tegen volgend jaar ook eens een “kroontje” te brengen. Er is in elk geval zeer veel kennis, ervaring en talent onder onze leden om heel wat avonden mee te vullen. Als je nu start met de voorbereiding dan heb je volgend jaar zeker iets klaar. Het hoeft niet alleen over ervaring of kennis te gaan. Als je over een zeker onderwerp een probleem hebt, of iets niet goed weet, breng het naar voor en er zullen dan zeker suggesties en/of oplossingen naar voor komen. Zo zie je maar dat er mogelijkheden genoeg zijn om 15 à 30 minuten zinvol te vullen. Wij hopen dat sommigen onder U er ook zin in gekregen hebben en ook een kroontje willen brengen. Laat mij het weten als je assistentie nodig hebt dan wordt die met alle plezier gegeven. Plankenkoorts hoeft niet en als die er mocht zijn dan helpen wij U graag deze te overwinnen. Ik wil zeker al de deelnemers proficiat wensen met hun prachtige uiteenzettingen.De ijsbreker van de avond was Tony Daemen. Sinds geruime tijd is Tony ook postzegelverzamelaar. Op onze Cactus- & Succulentenshow van 2002 heb je hiervan reeds een stukje gezien. Hij verzamelt alle postzegels die verband houden met cactussen en andere succulenten. Hiervoor gaat hij naar beurzen. Ook via het internet kan er informatie gevonden worden. Van de postzegels die de revue passeerden waren sommige echte kunstwerkjes. Zelfs landen, waar helemaal geen succulenten groeien, geven soms heel mooie postzegels uit. Persoonlijk vond ik de blokjes waar de zegels in een landschap ingewerkt waren het mooist. Deze gaven een beeld van zowel de fauna en de flora. Ook voor eerste daguitgaven of speciale uitgaven van zegels heeft Tony interesse. Het was eens een andere kijk op onze planten. Leden die interesse hebben voor deze tak van ons hobby kunnen steeds terecht bij Tony voor advies. Ik mag hier zeker Livinius Ven niet vergeten te vermelden want hij heeft deze show praktisch mogelijk gemaakt. Hij heeft al de beelden digitaal gefotografeerd en ze dan in een show gegoten die voor ons digitaal werd geprojecteerd. Dit is ook een nieuwe ontwikkeling in beeldvorming en presentatie die steeds meer veld wint.
Aan Tony en Levin proficiat voor deze andere kijk op onze planten.
Ik had het er tijdens de inleiding nog over dat wij toch wat meer deelnemers zouden willen hebben aan onze diawedstrijd. Er is dan ook het punt van digitale fotografie ter sprake gekomen. Moeten wij ook niet trachten om deze weg in te slaan? Wat de zuivere fotografie betreft is er tussen analoge of digitale fotografie in wezen geen verschil. Het enige wat je digitaal wel kan is het beeld later nog bewerken. Maar neem het van mij aan: van een onscherp beeld ga je nooit een goed beeld maken. Kleine details kan je wegwerken maar als je aan het hoofdonderwerp moet gaan prutsen dan kan je het wel vergeten. Dus de regels zijn voor beide vormen van fotografie hetzelfde.
Het volgende kroontje werd ons gepresenteerd door Willy Gebruers. Wij kennen Willy als een zeer gedreven Mamillaria liefhebber. Zo gedreven dat hij van dit geslacht bijna alles heeft wat er beschikbaar is. Op zoek naar een andere uitdaging is hij op het geslacht Haworthia gevallen. Het leken hem mooie planten die niet al te moeilijk waren. Het eerste is juist maar wat het tweede betreft is het alleen waar voor een aantal algemene planten. Het heeft Willy zeker niet gestopt om er mee door te gaan integendeel dat was dan weer de uitdaging waarnaar hij op zoek was. Hij heeft zich gaan informeren bij liefhebbers die ook in deze planten geïnteresseerd zijn en verder heeft hij moeten leren met vallen en opstaan. Maar dat loont dan weer als je de plantjes ziet floreren. Een deel van de planten kan je uit stek vermeerderen. Er zijn er echter die geen stekken maken en dan vermeerder je deze uit bladstek. Als dat ook niet lukt dan zit er niets anders op dan ze te zaaien. Maar het zaad is echter beperkt houdbaar. Het moet dus vers zijn en dat is niet steeds zo als je zaad bestelt. Zelf soortzuiver zaad winnen schijnt ook niet eenvoudig te zijn want temperatuur en luchtvochtigheid spelen een grote rol bij het bestuiven. De meeste Haworthia’s groeien in de natuur onder struiken dus zij zijn tevreden met iets minder licht dan onze cactussen. Als je een plaatsje hebt waar het voor de cactussen niet optimaal is dan kan je daar waarschijnlijk met succes Haworthia’s houden. Als grondsamenstelling heeft Willy momenteel het beste resultaat met bimskies vermengd met een beetje potgrond. Willy had mooi didactisch materiaal bij ter ondersteuning van zijn vlotte en zeer goede uiteenzetting. Willy bedankt, zeer goed gedaan.
Als derde toonde Myriam De Sender haar lievelingsplanten nl. Melocactussen. Dit zijn planten die tot ieders verbeelding spreken. Turkse mutsen worden ze ook wel eens genoemd. Moeilijk zijn ze niet als je maar enkele basisregels in acht neemt. Als meest belangrijke is er de temperatuur: die mag niet lager gaan dan 13° C. Water wordt er gegeven tot begin oktober, maar planten die ineenschrompelen krijgen in de winter wel wat water. In het substraat voegt zij veel zand toe. Op de beelden die Myriam toonde van de groeigebieden was duidelijk te zien dat meestal veel zand aanwezig was. De mooiste soorten zijn deze met een blauw epidermis zoals Melocactus azureus: veel contrast van de blauwe plant met het roodachtig cephalium. Melocactus matanzanus is zowat de kleinste soort, met zijn vosrood cephalium, een kleinood dat een plaatsje verdient in elke verzameling. De meeste Melocactussen hebben een zeer oppervlakkig wortelgestel en worden dus het best gekweekt in niet te diepe potten. Eens de plant cephalium vormt dan groeit het lichaam bijna niet meer, slechts het cephalium groeit dan nog. Volgens mijn informatie hebben de planten het dan niet meer zo graag om nog verplant te worden. Schijnbaar hertstelt het fijne wortelgestel zich dan heel moeilijk. Een oplossing voor dit probleem kan enten zijn op een goede langlevende onderstam.
Myriam ook een dikke proficiat om deze planten nog eens op de voorgrond te brengen.
Jef Vromans was de volgende om zijn kroonje te presenteren. Hij nam ons mee naar het schilderachtige dorpje Masca op Tenerife. De gelijknamige Barranco de Masca is alom bekend voor zijn woeste schoonheid. Het is echter geen sinecure om de tocht te maken maar zeker geen reden om hem niet te doen. De beelden die Jef toonde spraken voor zich. Daar Jef deel uitmaakte van een groep kon hij niet te lang blijven talmen om planten te fotograferen. Hij toonde ons een beeld van een Aeonium die niet zomaar te determineren was. Er komen echter in deze kloof verschillende Aeoniums voor, zelfs ene die specifiek in de kloof groeit nl Aeonium mascaense Bramwell. Deze plant heeft veel weg van A. decorum die op La Gomera en ook in de Masca kloof groeit. Aeonium mascaense heeft echter dikkere bladeren dan A. decorum. De tocht eindigt als je aan de zee bent. Na de zware tocht is het daar heerlijk om te verpozen en te zwemmen. Men moet wel voorzichtig zijn want afhankelijk van het getij kan er veel stroming in het water zijn. Als je op voorhand geboekt hebt dan kan je van daaruit met de boot naar Los Gigantes. De boottocht voert langs een loodrechte kust. De naam Los Gigantes is dus niet zomaar gekozen. Een prachtige tocht, schijnbaar niet van de gemakkelijkste, maar volgens Jef toch een aanrader. Jef dank voor de mooie beelden en vlotte babbel.
“Last but not least” kwam Wim Olijrhook aan de beurt met zijn “kroontje”. Wim bezocht tijdens zijn verlof een aantal tuinen aan de Franse en Italiaanse Rivièra. Als eerste toonde hij beelden van de kwekerij Kuenz in Fréjus. Deze kwekerij bestaat bijna 100 jaar en dat was zeker te zien aan het aanbod van planten. De tuin in Eze was vroeger (begin jaren ’90) zeer verzorgd. Wim vertelde ons dat dit nu niet meer zo is. De Jardin Exotique van Monaco is steeds imposant voor de leek. Voor de liefhebber staan de interessante planten in de privé collectie. Deze kan op speciale vraag ook bezocht worden, althans dat was zo 15 jaar geleden. Niettemin is een bezoek aan de tuin steeds een aanrader, de ligging tegen de rotsen met het zicht op de azuurblauwe zee is gewoon feeëriek.
Vervolgens ging het naar Italië, niet ver over de grens met Frankrijk. In Bodighera werd de kwekerij van Pallanca bezocht. Hier ook weer een groot aanbod van voornamelijk grote planten. Wim dank voor de mooie beelden.
Aan alle deelnemers nogmaals proficiat en dank voor de prachtige avond.
Marc