Nabeschouwingen
Het Zuidwesten van de USA
20 september 2004
Het is tegenwoordig niet eenvoudig om nieuwe sprekers te vinden. Wij waren dan ook zeer tevreden dat Peter Rely, de secretaris van onze zustervereniging Zuiderkempen, bereid was om bij ons een voordracht te komen geven. Hij doet dit normaal alleen in eigen kring maar omdat ook leden van onze club bij hen voordrachten geven moeten wij dit zien als een uitwisseling. In 2002 is Peter samen met Freddy Lampo meegereisd naar het zuidwesten van de USA, de favoriete reisbestemming van Freddy. Voor Peter was het de eerste maal dat hij naar de natuurlijke groeiplaatsen van onze planten reisde. Daar Freddy reeds ettelijke malen deze stek bereisd heeft en de streek zeer goed kent kon Peter geen betere reisgenoot treffen. Er was geboekt bij American Airways dit om een zo snel mogelijke verbinding te hebben. Maar hun verbazing was groot om te vernemen dat de vlucht overboekt was en ze wel via Londen, Washington naar Los Angeles konden. Het zou hen een zorg wezen en de opgegeven optie werd genomen, het doel was om zo snel mogelijk de natuur in te trekken. Van Los Angeles ging het per wagen langs de Stille Oceaan naar San Diego. Het eerste doel was op zoek gaan naar Ferocactus viridescens. Volgens de ingewonnen informatie zou deze plant nog wel voorkomen in het Mexicaanse Baja California maar niet meer in de staat California van de USA. Het groeigebied van deze plant, dat nabij San Diego ligt, is door de uitbreiding van deze stad volledig opgeslokt. Maar vastberaden, als elke rechtgeaarde cactusliefhebber, lieten zij zich in hun onderzoek niet van de wijs brengen en werden andere bronnen aangesproken. Freddy vernam van een vriend dat “Mission Trails Regional Park” de enige plaats zou zijn om deze plant nog in de natuur te vinden. Dit park is 2.347 ha groot en ligt ten noordoosten van San Diego. De plant zou nog groeien voorbij de “Mission Dam”. Deze dam was het eerste waterwerk dat door Europeanen werd gebouwd in het westen van de USA. Na heel wat zoeken werd in heuvelachtig grasland ten noorden van de dam Ferocatus viridescens gevonden. Het is zowat de kleinste in het geslacht Ferocactus. Hij staat beschreven als een solitaire plant maar Peter toonde ons heel wat meerkoppige planten. Dit is heel goed mogelijk want er komen wel eens bosbranden voor of een andere mogelijkheid is beschadiging van het groeipunt. Het waren stuk voor stuk prachtige planten waar onze cultuurplanten een puntje kunnen aan zuigen. Het volgende doel was “Anza Borego Desert State Park”dit ligt wat verder weg van San Diego zo’n 200km in noordoostelijke richting. Het Anza Borrego Desert State Park heeft een oppervlakte van zo maar even 243.000 ha en is het grootste van California. Het wordt begrensd door volgende bergketens die volledig of gedeeltelijk er deel van uitmaken. In het noorden door de "Bucksnorts" en de Santa Rosas" bergen en in het zuiden door de "Jacumba" bergen en de "Vallecito" en "Pinyon" bergen in het westen. In het oosten gaan de Borrego bergen over in de "Carrizo Badlands" om dan over te gaan in het "Salton Trough" of Zoutdal. De gemiddelde neerslag is 1742 mm per jaar, maar tijdens de droogtejaren 1982-1989 was het 0 mm. Men moet er ook rekening mee houden dat de opgegeven neerslag in enkele hevige buien valt. De Borrego area staat vermeld als één van de warmste plaatsen in de USA. De hoogste temperatuur is er genoteerd in juni 1996 en was 50°C. De warmste temperaturen worden gemeten in juni en dan is het rond het middaguur zo'n 43° en 's nachts zo'n 20°C. De koudste maanden zijn december en januari en dan is het 's middags ongeveer 21°C en 's nachts 5°C. De verschillen in temperatuur tussen dag en nacht zijn groot. Dan kun je je wel voorstellen waartegen deze planten moeten bestand zijn. Terwijl ik deze regels schrijf op 24/09/2004 was het in Borrego Springs op de middag 36 °C. terwijl het hier hooguit 13 °C was. Het bezoekerscentrum is gedeeltelijk in het landschap ingewerkt waardoor het goed geïsoleerd is. Het is er dan ook zeer aangenaam vertoeven. Het was er zeer dor en heel wat planten vertoonden de merktekens van droogte. Maar de monumentale Ferocactus acanthodes (nu Ferocactus cylindraceus) komt er voor in alle maten en kleuren. Peter toonde ons een beeld van een acanthodes die wel 2 m hoog was. De kleur van de doornen is veelal rood maar ook wit tot geel bedoornde planten met alle tussenschakeringen komen er voor. Een andere variabele plant is Echinocereus engelmanii. Op een bepaalde plaats groeiden er polsters van 60cm tot 1 m waarvan de vorm en kleur van de bedoorning allemaal verschillend was. Als je onze cactussen in de natuur gezien hebt dan krijg je volgens Peter een heel ander inzicht in de naamgeving. Fouquiera splendens getooid met slanke rode bloemen is prachtig in het dorre landschap. Een andere mooie verschijning is Opuntia basilaris, getooid met donkere karmijnrode bloemen knalt deze plant uit zijn omgeving. De leden van deze Opuntia vertonen steeds een typisch purperen kleur. Volgens de zaadlijst van Mesa Garden zou de plant tot 12°C kunnen verdragen, maar dit dan heel waarschijnlijk wel bij een zeer lage luchtvochtigheid. Het volgende doel was het Joshua Tree National Park Het is zo’n slordige 325.000 ha groot! De Joshua tree of Yucca brevifolia zijn zeer imposante planten die er het landschap beheersen. Ook hier groeit Echinocereus engelmanii zij het dan weer ietsjes anders, variabiliteit in de specie is de normaalste zaak. Escobaria alversonii komt hier regelmatig voor. Peter vond slechts één plant die mooi stond; alle andere planten hadden te lijden van de droogte. Iets verder daarentegen stonden Ferocatus acanthodes, als rode vuurbollen in volle zon op rotspartijen, gewoon prachtig. Een andere zeer speciale plant die heel traag groeit en om die reden bijna niet in de verzamelingen wordt aangetroffen is Echinocactus polycephalus. Het is zowat de natte droom van iedere cactusliefhebber. De plant beschrijven is niet zo eenvoudig, ik doe er hier dan maar een foto van bij maar de kleuren moet je er bij dromen. Zeer mooie beelden kwamen op het scherm van Opuntia bigellowii, mooie van op afstand want Peter verzekerde ons dat als je een doorn van deze plant ergens in krijgt het een pijnlijke operatie wordt om die te verwijderen. Deze eigenschap is gekend door de woestijnrat die afgevallen leden van deze plant op een hoop verzamelt om er haar nest in te maken, wel een heel afdoende manier om het nest te beschermen. Na al deze droogte was een oponthoud bij Lake Pleasant wel heel toepasselijk. In deze omsteken nabij Fish Creek aan de Apache Trail werd Echinocereus apachensis gevonden. Deze plant is beschreven in 1998 door Blum & Rutow in hun boek Echinocereus. Hij zou afwijken van Echinocereus faciculatus maar zoals reeds eerder vermeld kon Peter op 1 m2 heel wat verschillende planten fotograferen! Stilaan kwamen de reuzen, Carnegia gigantea in het landschap. Het beeld waarbij de kop van een Carnegia volop in knop stond, tegen de blauwe lucht was dit gewoon subliem. Ook Ferocactus wislizeni vol met gele vruchten sprong bijna van het scherm af. Er werd nog een bezoek gebracht aan Bill Pluemer een vriend van Freddy Lampo die ons vroeger heel wat mooie foto’s bezorgde die nog steeds ons tijdschrift sieren. Ook de zaadlijst van Cactusweelde was steeds goed voorzien van zaad dat Bill opstuurde. Met een beeld van Bill sloot Peter zijn meer dan geslaagde voordracht. Het was een mooie avond en wij hopen om Peter nog terug bij ons te ontvangen. Marc