Nabeschouwingen
Geen groter schoon dan eigen kroon
17 november 2003
Deze avond is steeds vol variatie en verrassingen, een avond waar wij naar uitzien. Wij hopen dat het voor andere liefhebbers een aansporing zal zijn om tegen volgend jaar ook eens een "kroontje" te brengen. Er is in elk geval zeer veel kennis, ervaring en talent onder onze leden om heel wat avonden mee te vullen. Als je nu start met de voorbereiding dan heb je volgend jaar zeker iets klaar. Het hoeft niet alleen over ervaring of kennis te gaan. Als je iets niet goed kent of een probleem hebt kan dit ook in een vorm gegoten worden om het voor de andere leden te brengen. Er zullen dan zeker suggesties en/of oplossingen naar voor komen. Zo zie je maar dat er mogelijkheden genoeg zijn om 15 à 30 minuten zinvol te vullen. Wij hopen dat er sommigen onder U er ook zin in gekregen hebben en ook een kroontje willen brengen. Laat mij het weten als je assistentie nodig hebt dan wordt die met alle plezier gegeven. Plankenkoorts hoeft niet en als die er mocht zijn dan helpen wij U graag deze te overwinnen. Ik wil hierbij al de deelnemers proficiat wensen met hun prachtige uiteenzettingen. De ijsbreker van de avond was Tony Daemen. Hij verontschuldigde zich want bij het nemen van de dia's was er iets fout gegaan waardoor de meeste te donker waren uitgevallen. Niettemin wou hij ons de ervaring die hij heeft opgedaan bij het bezoek aan een liefhebber niet onthouden. De liefhebber die Tony bezocht heeft woont in Maden, een 15 tal km boven Breda. De man had vroeger cactussen maar door een allergie is hij overgeschakeld naar Mesems. De geslachten die zijn voorkeur genieten zijn Lithops en Conophytum. Bij mijn weten zijn er maar weinig plaatsen waar er zoveel Mesems bij elkaar staan. Wij hopen dat Tony nog eens bij deze liefhebber kan langs gaan want daar staan zeker heel interessante planten. In november 2001 heeft Tony een uiteenzetting gegeven over het enten op Pereiskiopsis. Hij was toen niet tevreden met de bekomen resultaten en beloofde ons toen om later nog terug te komen op dit onderwerp. Hij toonde ons Mamillaria napina van nog geen jaar oud geënt op deze wonderonderstam. De resultaten waren ronduit verbluffend. Dit toont nogmaals dat het enten op deze onderstam heel wat voordelen heeft. Zeker voor zeldzame planten is dit heel belangrijk. Door de snelle groei kunnen de planten ook veel sneller bloeien, dus ook sneller zaad leveren. Dit maakt dat er ook zeer snel plantjes kunnen verspreid worden en dat de plant niet meer zeldzaam is. Het zijn voornamelijk de Vlaamse liefhebbers die als dusdanig veel bijdragen tot de verspreiding van zeldzame planten. Dit brengt ook met zich mee dat er in Vlaanderen een zeer groot aanbod van planten is en dat de prijzen van de planten zeer democratisch zijn. Een eer aan al diegene die volharden om technieken op punt te stellen en onze hobby toegankelijk te maken voor iedereen. Als tweede kwam Jos Goudman aan de beurt. Vorig jaar heeft Jos ons de schoonheid van de alpenweiden getoond. Dit jaar ging hij het met ons wat hoger zoeken. Onder de titel "Over de bergen" nam Jos ons mee waar geen plantengroei meer mogelijk is. Kals, waar zijn dochter woont, is de uitvalbasis van Jos. Kals ligt zeer dicht bij de Grossclockner en is een berg van formaat. Met een hoogte van 3797 m is hij de hoogste berg van de Oostenrijkse Alpen. Aan zijn noordelijke flank ligt de 9 km lange gletsjer Pasterze. Deze 9 km lange gletsjer is de langste in de oostelijke Alpen. Door klimaatsverandering verliest de gletsjer jaarlijks 5 m in dikte en 20m in lengte. Hierdoor kwam er in 1990 een boomstronk van een arve of Pinus cembra vrij. Na onderzoek bleek dat deze stronk 9000 jaar oud was. Dit bevestigt dat 10.000 jaar geleden het klimaat even warm was dan nu. Sinds een tiental jaren is het verboden om op de gletsjer te skiën. De gletsjer is een belangrijke reserve van zoet water en dat moet zo zuiver mogelijk gehouden worden. Het gebied geniet de hoogste bescherming en behoort tot het "Nationaal park van de hoge Tauern". Dit even terzijde, de dia's die Jos toonde van dit hooggebergte waren prachtig en adembenemend, de beklimming van de Ortler, een berg van een 3000 m hoog was zeker niet zonder gevaar. Het gebied rond deze berg wordt ook de Ortler een regio genoemd. Hierin liggen 14 toppen met een hoogte van rond de 3000 m. De Ortler zelf is de hoogste met 3899 m. De klim naar de top start van 2800 m. Sommige beelden waren letterlijk adembenemend, het team was vastgesjord, wat zeker niet overbodig was. Het ging langs bijna verticale wanden en ijsvlaktes. Een tocht die zeer veel lichamelijke inspanning vergt en is dus zeker niet aan te raden zonder de hulp van een gids. Zelfs dan nog is hij niet zonder gevaar. Een prima conditie is zeker een must. Jos vertelt dat het echt soms puffen was. Maar de voldoening en het gevoel dat men krijgt van boven op de top is meer dan de moeite waard. Alle superlatieven kunnen niet beschrijven wat men voelt en ziet. Volgens Jos is dit ook niet met beelden weer te geven. Met de prachtige zichten over de toppen in de omgeving voelden wij ons toch een beetje nietig. Het was eens iets anders dan plaatjes van planten bekijken. Het was in één woord "prachtig". Als derde in de rij kwam Jef Vromans met een kroontje met één van eilanden van de eeuwige lente nl. Tenerife. Jef en zijn echtgenote bezochten dit in mei 2003. Ze verbleven in het populaire Los Christianos. Los Christianos en Playa de las Américas liggen vlak naast elkaar in het zonnige zuiden van het eiland. Het zijn zowat de beste plaatsen om als uitvalbasis te gebruiken. Dit voornamelijk omdat het zuiden het meeste aantal uren zon heeft van gans het eiland. Meestal worden uitstappen gemaakt over gans het eiland en wordt de nabije omgeving over het hoofd gezien. Langs de oostelijke zijde van Los Christianos ligt een tafelberg of mesa genoemd in 't Spaans. Deze intrigeerde Jef en hij trok er te voet op uit om deze Mesa te verkennen. Het wandelpad was niet onderhouden en op sommige plaatsen niet meer te onderscheiden. Euphorbia canariensis komt er veelvuldig voor. Het zijn zilvergrijze struikvormige zuilen. De zaadbessen zijn karmijn en tooien zeer opvallend de toppen van de zuilen. Euphorbia balsamifera komt op deze berg veelvuldig voor. Hun struikvormig voorkomen doet denken aan een bonsai. Ooit heb ik een foto gezien in het Amerikaans tijdschrift van een balsamifera die met succes als bonsai gekweekt werd. Kleinia nerifolia, hoort bij de Senecio's, de plant lijkt wel alsof het allemaal worstjes zijn die op elkaar staan. Elk worstje is een groeiseizoen. Als de plant in groei is, draagt hij smalle blaadjes aan de top van de stengel. Boven op de Mesa had Jef een prachtig uitzicht op Los Christianos en Palya de las Américas. Een andere tocht die hij maakte was naar "Malpais de Rasca". Malpais betekent letterlijk slechte grond of grond die voor niet veel goed is. Wat plantengroei betreft was er toch wat te beleven. Een typische struik die ook op de vorige locatie groeide en waarvan Jef en ook ik de naam moesten schuldig blijven, is waarschijnlijk Plocama pendula,. Pendula slaat op de afhangende takken. Op een overzichtsdia wees Jef ons op de rode plekken. Een dia van iets dichterbij toonde ons dat het om mesems ging. Oorspronkelijk van Namibië, is deze verspreid over gans de wereld. Het betreft hier Mesembryanthemum crystallinum met witte bloemen en de typische mesem zaaddozen. Deze planten treft men meestal aan in de kustzones op droge zonnige plaatsen. Astydamia latifolia, lokaal Acelga del Mar of vertaald zeeselder genoemd, groeit ook in de kustgebieden. De bladeren hebben een succulent uitzicht. De in regenschermvorm geplaatste bloemen zijn geel. Malpais wil dus helemaal niet zeggen dat de flora er niet vertegenwoordigd is. "Last but not least" kwam Wim Olijrhook aan de beurt met zijn "kroontje". Wim bezocht een liefhebber in Ossendrecht tijdens opendeurdagen. Deze liefhebber heeft een grote buitenaanplanting gecreëerd. En als ik schrijf "groot" dan doelt dit niet alleen op de ruimte maar ook op de planten. Er staan Agaven, Aloe's en tal van andere succulenten, die veel ruimte vragen, uitgeplant in volle grond. Dus niet met pot en al ingegraven maar werkelijk in volle grond. Laat in het najaar worden de planten uitgegraven, de bladeren zoveel mogelijk samengebonden en gestockeerd in een kleine serre. Dit idee wekte mijn interesse op maar Wim kende geen verdere detail van hoe de planten overwinterd werden. In elk geval waren de planten in prima conditie en oogde de aanplanting zeer verzorgd. Misschien brachten deze dia's sommige mensen op ideeën. Ik denk dat heel wat liefhebbers hier wat meer zouden willen over vernemen. Op reis in Italië ging Wim naar het Lago Majore. Een zeer aangenaam klimaat en dat was dan ook te zien aan de weelderige plantengroei. Reuze Agave americana var. Marginata tegen de rotsen met als achtergrond het blauwe meer deden ons dromen van de zomer die weer al lang voorbij is. Aan alle deelnemers nogmaals proficiat en dank voor de prachtige avond. Marc