Nabeschouwingen
Van Anza Borrego tot Canyonland
19 maart 2001
Het was reeds enkele jaren geleden dat wij Freddy Lampo nog eens als spreker hadden. Freddy is de man bij uitstek die heel wat kennis heeft van het Zuiden van de USA. Het is een gebied dat hij reeds jaren intensief bereisd heeft. Hij bracht ons het eerste deel van de voordracht "Van Anza Borrego tot Canyonland". Meer specifiek ging het deze keer over het zuidwesten van de USA, nl. de staten California en New Mexico. Deze reis maakte hij samen met Wim Verelst.
Vanuit Schiphol werd er met Martinair naar Los Angeles gevlogen om daar een andere vlucht te nemen naar San Francisco. Het was nabij San Francisco dat de echte reis startte. Freddy had er een afspraak met Sean Hogan, één van de conservators van de botanische tuin van de universiteit van Berkeley. Alvorens naar de botanische tuin te gaan, werd eerst de verzameling van Sean bezocht. De meest opvallende plant was een Mammillaria crucigera met een doormeter van 35 cm. Als je dan weet hoe traag deze planten hier bij ons groeien, dan moet deze wel een respectabele leeftijd gehad hebben. Freddy en Wim konden zich geen betere gids wensen dan Sean om de botanische tuin te gaan bezichtigen. De tuin is gelegen in de "Strawberry Canyon" boven de campus van de Berkeley universiteit. Berkeley ligt rechtover San Francisco aan de gelijknamige baai. De tuin is opgericht in 1890 door E.L. Greene en is 14 ha groot. Er zijn 13.000 species gecatalogeerd van over gans de wereld. De Cactaceae is de best vertegenwoordigde plantenfamilie met 2.689 species. Een deel van de succulenten zijn buiten landschappelijk aangeplant, maar een deel zijn ondergebracht in een serre of "Desert House". Deze serre is niet voor het publiek toegankelijk, maar met een conservator als gids ging natuurlijk ook de deur van deze serre open. Freddy toonde ons prachtige beelden van de planten in de serre. Astrophytums van respectabele ouderdom en idem dito Ariocarpussen. In de buitenaanplanting stonden ook planten met iets of wat ouderdom zoals een groep Euphorbia horrida met een doormeter van 1 m en stammen van dezelfde hoogte. Uit onze collecties kennen wij deze planten als bolvormen, maar zuilen zul je hier niet veel vinden en dan zeker niet van deze omvang. Een Mammillaria compressa met een diameter van 70 cm is ook nog moeilijk in een pot te houden. Zeker te groot, zelfs voor een middentablet, was een Agave stricta met een doormeter van 3 m (en dit is géén typefout !). De tuin is gans het jaar door te bezoeken, behalve op Kerstmis. Door de UNIV, maar ook door andere scholen wordt de tuin intensief bezocht.
Vanaf deze tuin ging het in zuidelijke richting naar Los Angeles toe, want het Anza Borrego Desert State Park ligt in de zuidoostelijke hoek van California, een 200 km noordoost van San Diego. Het ging over de Sierra Nevada dat een redelijk dor gebied is, maar met bevloeiing kan men er tot driemaal per jaar oogsten. Daar de tochten die Freddy maakt meestal gaan door zeer dun bevolkte gebieden, is kamperen het meest aangewezen middel om zeker te zijn dat men niet onder de blote hemel moet slapen.Yucca is een veel voorkomende plant in het zuiden van de USA. Over het algemeen stonden er niet veel planten in bloei, maar Freddy kon ons een mooie opname tonen van Yucca whipplei in bloei. Ook van de groenbloeiende Cylinderopuntia echinocarpa was er een prachtig beeld. Het Anza Borrego Desert State Park heeft een oppervlakte van zo maar even 242.814 ha en is het grootste van California. Het wordt begrensd door volgende bergketens die volledig of gedeeltelijk er deel van uitmaken. In het noorden door de "Bucksnorts" en de Santa Rosas" bergen en in het zuiden door de "Jacumba" bergen en de "Vallecito" en "Pinyon" bergen in het westen. In het oosten gaan de Borrego bergen over in de "Carrizo Badlands" om dan over te gaan in het "Salton Trough" of Zoutdal.
Freddy liet prachtige beelden zien van de omgeving. De rotsen hebben er prachtige kleuren. Door de grote temperatuursverschillen is de erosie van de rotsen hevig en ze schilferen regelmatig af tot grillige vormen en prachtige kleuren.
's Avonds werd er steeds een camping opgezocht en op één ervan stond weliswaar een Sclerocactus polyancistrus. 's Anderendaags werd aan de dienstdoende ranger gevraagd of hij nog van die planten wist staan. Met de gebruikelijke "follow me" gingen zij een heuvel op waar een prachtige Sclerocactus stond met vruchten op.
Freddy toonde ons beelden van Echinocactus polycephalus. Het waren zulke prachtige planten dat het mij verwonderde waarom deze niet te zien zijn in onze verzamelingen. Freddy heeft deze vroeger gezaaid. Het zijn zeer trage groeiers en zelfs geënt doen ze het niet sneller. Ferocactus acanthodes konden wij zien in al zijn schoonheid. Hoe deze planten kunnen groeien in smalle rotsspleten waar geen grond te bespeuren valt, is voor ons, die voortdurend zoeken naar een ideaal grondmengsel, een raadsel. Freddy toonde ons beelden van planten met een geelachtige tot en met bloedrode bedoorning. Van zulke lange en stevige bedoorning kunnen wij hier alleen maar dromen. Om dan toch een beetje deze bedoorning te evenaren, kweek je best deze planten in een mineraal goed waterdoorlatend grondmengsel. Forceer deze planten niet, dan krijg je de mooiste bedoorning.
Verder stond er nog een Echinomastus johnstonii met een prachtige rode bedoorning en een formaat dat je hier ook maar zelden zult vinden. Freddy gaf ons de raad om deze planten best te enten om ze hier bij ons in leven te houden. Wortelecht kan als je heel veel geduld hebt en ze dicht onder het glas houdt.
Van Echinocereus engelmannii kregen wij beelden te zien van geel tot en met zwart bedoornde planten die bijna zij aan zij groeien. Dus heeft men terecht al de bestaande variëteiten laten verdwijnen.
Als sluitstuk toonde Freddy ons nog een aantal prachtige natuuropnames van Death Valley en Capital Reef. Het was een geslaagde avond, zodat we even ons killig en vochtig klimaat konden vergeten. Wij danken hierbij Freddy voor de aangename avond.
Marc